१७ कार्तिक २०८३, मंगलबार
कला-साहित्य

तँलाइ रोएको सुहाउँदैन

चार बर्षपछि अचानक ऊ मेरो अगाडि देखापरी। निको भइ सकेको घाउ फेरि बल्झियो। मेरा गोडा टक्क अडिए। उसलाइ हेर्दिन भन्दा पनि आँखा मानेनन्, ऊ तिरै तन्किए। मेरो दिमाग शून्य भयो। फर्किएर अर्कातिर हिँडौँ कि नदेखे झैँ अगाडि बढौँ! म अलमलिएँ।