७ असार २०८१, शुक्रबार

कविता : सरकार ढले बाल मतलब


lok-narayan-pokhrel

हरेक सत्ता पल्टाइमा म आफुलाई गहिरो कृष्ण क्षिद्रमा जाकिएको पाउथेँ

र नयाँ गठन सगै दूर दराजमा उदाएको

ताराको प्रकाशमा रङगिने गर्दथेँ,एउटा मृग तृशित सपना बोकेर ।

मलाई पहिलेनै थाहा थियो, तिमीहरु हाम्रा होईनऊ भन्ने,

तर किन किन हरेक आशा र निराशाहरुमा तिम्रा धमिला छायाँ दौडिरहन्थे,

एउटा ग्रहणले पोतिएको सुर्य बनेर ।

अब कहिलेइ तिमीहरु राम्रा हुने छैनौ र नराम्रा पनि हुने छैनौ ।

मेरो आशा हुने छैनौ र निराशा पनि हुने छैनौ ।

चाहे सडकलाई अलकत्र फोरेर सुनको जलप लगाउ,

म आफ्नै गोरेटो कोर्ने छु ।

तिमीहरु मनसिक रोग वाक्दै सत्ता लुछेर बस ।

लोक नारायण पोख्रेल, सात्दोबाटो ललितपुर

[email protected]


यो समाचार पढेर तपाईको प्रतिक्रिया के छ ?

प्रतिक्रिया दिनुहोस !